1 10 10

2012-01-27T14:32:00.000+02:00

καρούζος εναντίων λαμπράκη

2012-01-24T22:19:00.001+02:00

Πράγματι η νύχτα με συμφέρει.
Πρώτα-πρώτα ελαττώνει τις φιλοδοξίες, ύστερα
διορθώνει τις σκέψεις.ἐπειτα
συμμαζώνει την θλίψη και την κάνει υποφερτότερη.
τη σιωπή με σέβας ανατέμνει.
εξαιρεί την όσφρηση
μα προπάντων η νύχτα περιζώνει. -Ν.Καρούζος

Η πραγματικότητα εν ότι η νύχτα εν πολλοσυμφέρει.
Πρώτα απ᾽όλα λλιανίσκει τις φιλοδοξίες, ύστερα
ανακατώνει τις σκέψεις. μετά
σκορπίζει απόγνωση τζαι κάμνει την ανυπόφορη.
Αν τζαι νύχτα ο θόρυβος που κάμνειο νους εν πολλύς,
τζαι οι μυρωδκιές...ποιος έσιη όρεξη να κάμνει τον σιήλλο έτσι ώρες;
τζαι άτε τωρά να καταφέρεις να τζιμηθείς τζαι που τα αύριο
ότι μείνει να το περισώσεις

2012-01-21T23:59:00.000+02:00

2012-01-21T01:57:00.000+02:00

ΟΣΛΟ ΙΙ

2012-01-18T12:30:00.003+02:00

Πρὠτα σε προσεγγίζει ασφαλιστής,

μετά σε ξυπνούν τηλεφωνήματα απο

το συμβούλιο αποχετέυσεων,

η μάτσα με τα κλειδιά σου έχει πολλύνει,

όταν βγάζεις το παντελόνι πέφτουν σελίνια,

δεν έχεις τίποτα να γράψεις

είσαι σε μια ηλικία τωρά

που πρέπει να

σε πείσουν άλλοι

ότι είσαι ποιητής.

γιαγιά

2012-01-18T01:18:00.001+02:00

At Dr. Zimmer’s Clinic

you can tell whether the day

will go well from the early morning

and today most of the chairs in the waiting room

are occupied by empty souls

mine being the youngest, age twenty six

and I was instructed to write down my name

in capital letters.

My mind is empty,

i entertain ugly thoughts in my stomach

the Jewish patients are multiplying and

the Jewish doctors talk through their stethoscopes.

On my upper left arm I have a tattoo of Jesus

bleeding from his eyes

maybe that is why I get those scornful looks

and the diagnosis will probably read

"Symptoms rare / antidote unknown".

You can tell whether the day

will be good from the way it progresses

and an old woman with a lisp just

walked in dragging an oxygen bottle.

Good thing only my left testicle hurts,

any extension would be appreciated and then

with my crotch swollen finally

everyone will look at me in the

eyes when I talk.

The time passes by slowly

like cows in New Delhi

and I haven't had pork chops since summer.

My yiayia who cooks for us for years

is fading away by Alzheimer's

and the doctors say that it’s just old age.

When alone she cries, then changes her mind and

pushes her tears back in with her palms,

she fears of another Turkish

invasion and loves me to death.

The symptoms are common and the antidote nonexistent

It’s just old age and the curse of a refugee.

The Jewish doctors proceed on healing their fellow Jews

and I notice that the patterns on the carpet are asymmetrically

bothersome like my untuned singing voice.

I drop the pen before I complete my whole

name. It hasn’t been proven yet but bad

energy and stutterness can be transmitted via

air and telepathy. I sigh and take my chances.

The odds seem good that in a few years it

will be sunny again, interiorly and exteriorly

and I will hold my yiayia by the arm

while we sit at the edge of a cloud right

above her back yard, waiting patiently for the

first thunder to light up our cigarettes.

ΟΣΛΟ

2012-01-17T00:45:00.002+02:00

νιώθει ότι κάτι εννα πάθει

με τα τόσα που νιώθει

(ή αν σου αρέσκουν οι κλεψύδρες)

νιώθει ότι κάτι εννα πάθει

με τα πάθη που νιώθει

2012-01-13T01:25:00.001+02:00

μνός

2011-12-29T14:00:00.002+02:00

Αν με κάθε ποίημα ξεγυμνώνομαι,

μαζί σου βγάζω

και την φορεσιά της γύμνιας μου.

Μπορώ

2011-12-22T00:40:00.002+02:00

Αν μου φέρεις ένα φίδι,

θα του βάλω πόδια,

θα το σαγηνεύσω σε ένα χορό βαλς

και στο τέλος θα του κεράσω

ένα ποντικό.

2011-12-17T23:53:00.001+02:00

ΚΤΙ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ.

Pablo Neruda

2011-12-15T13:48:00.002+02:00

With chaste heart, and pure
eyes
I celebrate you, my beauty,
restraining my blood
so that the line
surges and follows
your contour,
and you bed yourself in my verse,
as in woodland, or wave-spume:
earth's perfume,
sea's music.

Nakedly beautiful,
whether it is your feet, arching
at a primal touch
of sound or breeze,
or your ears,
tiny spiral shells
from the splendour of America's oceans.
Your breasts also,
of equal fullness, overflowing
with the living light
and, yes,
winged
your eyelids of silken corn
that disclose
or enclose
the deep twin landscapes of your eyes.

The line of your back
separating you
falls away into paler regions
then surges
to the smooth hemispheres
of an apple,
and goes splitting
your loveliness
into two pillars
of burnt gold, pure alabaster,
to be lost in the twin clusters of your feet,
from which, once more, lifts and takes fire
the double tree of your symmetry:
flower of fire, open circle of candles,
swollen fruit raised
over the meeting of earth and ocean.

Your body - from what substances
agate, quartz, ears of wheat,
did it flow, was it gathered,
rising like bread
in the warmth,
and signalling hills
silvered,
valleys of a single petal, sweetnesses
of velvet depth,
until the pure, fine, form of woman
thickened
and rested there?

It is not so much light that falls
over the world
extended by your body
its suffocating snow,
as brightness, pouring itself out of you,
as if you were
burning inside.

Under your skin the moon is alive.

softie

2011-12-13T02:41:00.001+02:00

2011-12-11T10:19:00.001+02:00

2011-12-11T10:19:00.000+02:00

είδα τις ρυτίδες μου.

2011-12-08T00:14:00.001+02:00

εν απλά χρόνος.

ποτζίνος που περνά.

15

2011-11-30T23:04:00.003+02:00

Πσττ. Πάμεντε;

καρνίβαλλος

2011-11-24T14:46:00.004+02:00

2011-11-21T00:46:00.000+02:00

ότι θέλει βλέπει

2011-11-14T14:40:00.000+02:00

2011-11-14T01:18:00.000+02:00

έγινα κλόουν κλειώ μου

και όλη νυχτα μένω ξύπνιος

απ´τ᾽ απαίσια τους χάχανα.

έγινα κλόουν κλειώ μου

και ξυπνάω το πρώι

πάνω σ᾽ένα μαξιλάρι

τατσωμένο απ´τά

μάσκαρα.

2011-11-12T00:02:00.000+02:00

13

2011-11-01T00:35:00.001+02:00

δεκατρείς μήνες και είμαι ακόμα και ακόμη.

ακόμη περισσότερο.

περισσότερο ακόμα.

βέβαια και ακόμα έιμαι.

και είναι οι μήνες δεκατρείς.

δεκατρείς μήνες είμαστε.

θέλω περισσότερο.

2011-10-31T15:49:00.000+02:00

4 τζαι 30

2011-10-27T04:26:00.000+03:00

όσο τζαι να σκάφτω,

έτσι ώρες,

η οκκά τετρακόσια.

αφού εν θωρώ ο γέριμος,

ήντα κάμνω;

εννα φατσιήσω

2011-10-27T03:29:00.000+03:00

αποφάσισα ότι

τούτο το ποίημα εν πρέπει με κανένα τρόπο να γραφτεί.

εν έσιη τίποτε να προσφέρει, τζαι έτσι όπως ένι άτιτλο

τζαι χώρις απευθυνόμενο πρόσωπο,

καλά κάμνει τζαι ο συγγραφέας να κρατήσει

την ανωριμότητα του.

δη κκιούορ

2011-10-26T00:53:00.001+03:00

εικονοποίηση

2011-10-21T13:46:00.000+03:00

Σερβάιβαλ μόουτ

2011-09-09T23:35:00.000+03:00

λέιερ μι γουίθ σκιν. Θικκ σκιν.λέιερ μι γουίθ θικκ σκινς. λέιερ άφτερ λέιερ. λέιερ. λέιερ. λέιερ.

λέιερ μι αντίλ άι αμ ττου φατ ττου φιτ θρού δι φάκκινγ ντορ.

2011-09-08T01:12:00.000+03:00

Ρομαντισμός Κάππα Αλφα

2011-09-08T00:34:00.000+03:00

είσαι λέιμ μωρό μου

αλλά ότι τζαι να κάμεις

εγώ θέλω σε για μένα.

11

2011-09-01T01:45:00.000+03:00

Ο αριθμός έντεκα ακόμα και σε ένα μυαλό σαν το δικό μου,

χωρίς εκπαιδευμένη φαντασία, φαντάζει σαν δύο ψιλόλιγνα πόδια αποκομμένα

απ´το υπόλοιπο κορμί τους.

Στέκονται ακίνητα, δεν εχουν κανένα πλέον δεσμό μεταξύ τους,

κάτι να τους ενώνει,

μόνο ένα κενό και κάτι παπούτσια άκομψα.

θα έλεγα ότι σταμάτησαν επειδή βρηκαν αυτό που εψαχναν.

θα ελεγα οτι δεν χορταίνουν να το βλεπουν.

θα ελεγα οτι δεν χρειαζονται κοιλιά και μαλλιά.

θα ελεγα οτι μοιαζουν με κεράκια.

θα ελεγα οτι μοιαζουν με κυπαρίσια μπονσάι.

θα ελεγα οτι εχω χασει το μυαλό μου μαζι σου.

8

2011-08-02T01:24:00.000+03:00

But i have nothing but my nickels and my frowns

But i have nothing but my nickels and my

But i have nothing but my nickels and

But i have nothing but my nickels

But i have nothing but my

But i have nothing but

But i have nothing

But i have

2011-08-02T01:06:00.000+03:00

But i have nothing but my nickels and my frowns

Two hundred pages of unpublished verse

And a strange white radiance

down my

spleen.

Ξερω εγω κατι που μπορουσε , Καισαρ, να σας σωσει.

Κατι που παντα βρισκεται σ᾽αιωνια εναλλαγη,

κατι που σχιζει τις θολες γραμμες των οριζοντων,

και ταξιδευει αδιακοπα την ατελειωτη γη.

Κατι που θα εκανε γοργα να φυγει το κορακι

που του γραφειου σας παντοτε σκεπαζει τα χαρτια

να φυγει κρωζοντας βραχνα, χτυπωντας τα φτερα του

προς καποια ακατοικητη κοιλαδα του Νοτια.

Κατι που θα κανε τα υγρα, παραδοξα σας ματια

που αβρες μαθητριες τα αγαπουν και σιωπηροι ποιηται

χαρουμενα και προσδοκια γεματα να γελασουν

με καποιον τροπο που, οπως λεν, δεν γελασαν ποτε.

Γνωριζω κατι, που μπορουσε, βεβαια, να σας σωσει.

Εγω που δεν σας γνωρισα ποτε...Σκεφτειτε... Εγω.

Ενα καραβι...Να σας παρει Καισαρ...Να μας παρει...

Ενα καραβι, που πολυ μακρυα θα τ ´ὀδηγω.

Κ. Κ

2011-08-02T00:22:00.000+03:00

Ειναι καιρος να φανερωσω την τραγωδια μου. Το μεγαλυτερο μου ελαττωμα σταθηκε η αχαλινωτη περιεργεια μου, η νοσηρη φαντασια και η προσπαθεια μου να πληροφορηθω για ολες τις συγκινησεις, χωρις τις περισσοτερες, να μπορω να τις αισθανθω. Τη χυδαια ομως πραξη που μου αποδιδεται τη μισω. Εζητησα μονο την ιδεατη ατμοσφαιρα της, την εσχατη πικρια. Ουτε ειμαι ο καταλληλος ανθρωπος για το επαγγελμα εκεινο. Ολοκληρο το παρελθον μου πειθει για αυτο. Καθε πραγματικοτης μου ηταν αποκρουστικη.

Ειχα τον ιλιγγο του κινδυνου. Και τον κινδυνο που ηρθε τον δεχομαι με προθυμη καρδια. Πληρωνω για οσους, καθως εγω, δεν εβλεπαν κανενα ιδανικο στη ζωη τους, εμειναν παντα ερμαια των δισταγμων τους, η εθεωρησαν την υπαρξη τους παιχνιδι χωρις ουσια. Τους βλεπω να ερχονται ολοενα και περισσοτεροι μαζι με τους αιωνες. Σ᾽αυτους απευθυνομαι.

Αφου εδοκιμασα ολες τις χαρες!!!ειμαι ετοιμος για ενα ατιμωτικο θανατο. Λυπουμαι τους δυστυχισμενους γονεις μου, λυπουμαι τα αδελφια μου. Αλλα φευγω με το μετωπο ψηλα. Ειμουν αρρωστος.

Σας παρακαλω να τηλεγραφησετε, για να προδιαθεσει την οικογενεια μου, στο θειο μου Δημοσθενη Καρυωτακη, οδος Μονης Προδρομου, παροδος Αριστοτελους, Αθηνα.

Κ.Γ.Κ

Υ.Γ Και για να αλλαξουμε τονο. Συμβουλευω οσους ξερουν κολυμπι να μην επιχειρησουν ποτε να αυτοκτονησουν δια θαλασσης. Ολη νυχτα αποψε επι δεκα ωρες, εδερνομουν με τα κυματα. Ηπια αφθονο νερο, αλλα καθε τοσο, χωρις να καταλαβω πως, το στομα μου ανεβαινε στην επιφανεια.

Ορισμενως, καποτε, οταν μου δωθει η ευκαιρια, θα γραψω τις εντυπωσεις ενος πνιγομένου.

Τζακ

2011-07-27T00:59:00.000+03:00

Απόψε το αστέρι μου δεν πολύ-λάμπει.

Λίγο κάτω δεξιά είναι ένα άλλο αρκετά πιο λαμπερό.

Απόψε θα το παίξω Τζακ Αντεροβγάλτης

και στην πιο ζεστή χολή θα πάω να τρυπώθω

Απόψε ένα-ένα το κύμα μου ξεχνάει να κολυμπάει

βυθίζεται και η βάρκα μου, μπάζει παντού νερό,

Απόψε θα το παίξω Τζακ Αντεροβγάλτης

και κάτω απ´το φεγγάρι θα μπω να κοιμηθω.

αντιγίγνεσθαι

2011-07-27T00:51:00.001+03:00

Εγώ δεν τα οραματἰζομαι τα πράματα.

Τα βλέπω όπως είναι.

Με βλέπω να ζω μια ζωή μαζι σου.

Εγώ δεν πρόκειται να οραματιστώ ποτέ αυτή την πρόταση.

Από Μούντογκ

2011-07-25T13:45:00.000+03:00

Ε φέρυ κκουίν, ττου ίντσιες ττόλ, λούκτ απ ιν μάι άις

εντ γουίθ χερ μάτζικ γουάντ σιη μπρόττ μι ντάουν ττου τζάστ χερ σάιζ

Ασκητική

2011-07-24T19:40:00.000+03:00

Εισπνέω το μέλλον

εκπνέω το παρελθόν

εισπνέω το μέλλον

εκπνέω το παρελθόν

εισπνέω το μέλλον

εκπνέω το παρελθόν

εισπνέω το μέλλον

εκπνέω το παρελθόν

εισπνέω το μέλλον

εκπνέω το παρελθόν

εισπνέω το μέλλον

εκπνέω το παρελθόν

εισπνέω το μέλλον

εκπνέω το παρελθόν

εισπνέω το μέλλον

εκπνέω το παρελθόν

εισπνέω το μέλλον

εκπνέω το παρελθόν

εισπνέω το μέλλον

εκπνέω το παρελθόν

Οι 500 μέρες της Σάμμερ

2011-07-17T22:19:00.000+03:00

Αύτο το ποίημα δεν περιέχει ίχνος ρομαντισμού.

Δεν έχει ήρωες, ούτε και η ιστορία του θα εμπνεύσει.

Το μέρος που διαδραματίζεται είναι στέγνο

σαν τρίχωμα αδέσποτου. Το μέρος που συγγράφηκε

τούτο το ποίημα, το ίδιο.

¨Οταν η Σάμμερ άφησε τον Τομ,

αυτός δυσκολέυτηκε να την ξεπεράσει.

Αφου ελεγε πως δεν πιστευε στις σχεσεις,

πως στο διαολο πηγε και παντρευτηκε.

Τι καλυτερο εχει αυτος

ο μαλακας απο τον Τομ;

Ο Τομ σταμάτησε να πιστέυει ότι όλα συμβαινουν

για κάποιο λόγο. Εγινε παχύδερμος.Αλλαξε καριέρα.

Απο συγγραφέας εγινε αρχιτέκτονας. Κέρδισε πισω την

χαμενη του αυτοπεποιθηση. Εκεί γνωρισε την Ότομ.

Η πατέντα είναι ξεκάθαρη.

Οταν ο Τομ αφησει την Ότομ

αυτη θα ειναι απαρηγορητη.

Οι ανασφαλειες που του αφησε η Σάμμερ ειναι εμφανείς.

Η Οτομ θα πειστει οτι ολοι οι ανδρες ειναι το ιδιο μαλάκες.

Θα βάλει κιλά. Δεν θα αποκτησει ποτε την χαμενη της αυτοπεποιθηση.

Η πατεντα ειναι ξεκαθαρη. Θα γνωρισει καποιον τυπο που θα ονομαζεται

Όρροου.

θα αδεια φορήσω

2011-07-17T22:13:00.000+03:00

δεν είμαι νέος

πλέον

δεν θα το πολεμήσω όπως

παλιά

μόνο θα σε ρωτήσω

και ότι πεις θα κάνω.

εγώ ωσάν άλλος, συ σάν άλλη

2011-07-03T23:29:00.000+03:00

εμείς ωσάν τους άλλους δεν θα γίνουμε

αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

το βιόλι που ακούς είναι ο μούνντογκ

και η καρδιά που χτυπά, η δικιά σου.

αυτό είναι το άλλο μόνο σίγουρο.

http://www.youtube.com/watch?v=xjDfIEiU0Q0&NR=1

2011-07-03T23:22:00.000+03:00

Εκείνος που γράφει ποιήματα

είναι ακριβώς εκείνος

που περνά άφοβος από νεκροταφείο νύχτα.

Εκείνος που περνά άφοβος από νεκροταφείο νύχτα

είναι ακριβώς εκείνος

που γράφει ποιήματα

Κοντά στον ήλιο. Ν Καρούζος

2011-07-01T13:46:00.000+03:00

Εμείς τα μυθόβια όντα οι ποιητές
που βλέπουμε τις ράχες
που βλέπουμε τις κορφές και λέμε βουνοκύματα
δεν θα καταλαγιάσουμε.
Από αγάπη στο αδέκαστο κενό
από αλλοφροσύνη για ένα ξέφωτο
θα περιπολούμε.
Τη χαραυγή τις πιο πολλές φορές κοιμόμαστε.
Κι όταν καμιά φορά μάς τύχει
κατηφορίζοντας απ’ τις πολυκατοικίες
να πάμε κάπως μακριά να περπατήσουμε πέρα
και να κοιτάξουμε κανένα ηλιοβασίλεμα
το αποτέλεσμα τζίφος.
Έχουμε πρόχειρο το σκοτάδι
και έχουμε πρόχειρο το φως – ανάλογα.
Πιστεύουμε σ’ εκατομμύρια γητειές
αφιερωνόμαστε στους ίσκιους.
Έχουμε τη μανία να καρποφορήσουμε
κυριεύοντας τις λέξεις.
Τι κουφή ρουλέτα.
Και θέλουμε να ξεφουσκώσουμε τον ουρανό
σα να ’τανε παιχνίδι.
Τι είναι ρίγος;
Άντε να το πεις με λέξεις...
Ωστόσο πρέπει να προσγειωθεί κανείς
στη μεγαλόπρεπη κοινοτοπία του αέρα
να γίνει σαν την επανάληψη του χόρτου
κάτι σαν τα αστάθμητα και έξω κριτικής
δρασκελίσματα του πρώτου τυχόντος γάτου.
Είμαστε ακόμη στην προϊστορία του χιούμορ.
Είμαστε όμως τυχερά απελπισμένοι.
Έχουμε γαλάζιο αντικλείδι.
Έχουμε ξανά την Αττική.
Εκείνος που γράφει ποιήματα
είναι ακριβώς εκείνος
που περνά άφοβος από νεκροταφείο νύχτα.

ΈΨΙΛΟΝ

2011-06-29T23:04:00.000+03:00

αν ήξερες πόσο

φοβάμαι

να σου πώ;

πίστεψε με θέλω

αλλά εσύ φοβάσε

με αλλιώς

Χυδαίος

2011-06-29T22:59:00.000+03:00

῏Ποτέ δεν ξεχνάς τις όμορφες γυναίκες,

ούτε τους άσχημους χαρακτήρες,

ούτε τους ξεφτιλισμένα καλούς ανθρώπους.῏

Αν υπάρχει μεταθάνατον ζωή εγώ θα αυτοκτονήσω.

θα βρέξει και κλαίω -Α.Μακρίδης

2011-06-01T00:16:00.000+03:00

το γραφείο μου είναι μέσα στην μπανιέρα.

Από σήμερα και επίσημα.

προβληματίζομαι και σκέφτομαι.

δέχομαι επισκέψεις, επίσημες και ανεπίσημες.

απαντώ τηλέφωνα.

παίρνω επίσημες αποφάσεις, ανεπίσημα.

προσλαμβάνω επίσημα(είμαι συναισθηματίας).

απολύω ανεπίσημα(είμαι συναισθηματίας).

ξεκαθαρίζω λογαριασμούς, ανεπίσημους και επίσημους.

βάζω από το μαλακτικό σου στα μαλλιά μου. αν με ρωτήσεις θα το αρνηθώ.

κάνω στο κορμί μου σαπουνάδα. αυτή ανήκει σε όλους.

παιρνούν από το μυαλό μου άτομα που δεν είναι πλέον εν ζωή.

σκέφτομαι κι ἀλλους λογαριασμούς που θέλουν ξεκαθάρισμα.

το νερό αλλάζει θερμοκρασία από μόνο του.

αν γίνει πιο κρυό, φταίω τα φαντάσματα αυτών που δεν είναι επισήμως εν ζωή.

αν γίνει πιο καυτό τότε απολύω την γραμματέα.

2011-05-27T21:41:00.000+03:00

Αγοράζω πλαστικά γάντια και σχοινί

τις δένω πάνω σε καρέκλες στο υπόγειο

τις πνίγω με την παρένθεση του χεριού μου

κάνω όλες τις λέξεις να ομολογήσουν

ότι έχουν δεσμούς με την ποίηση.

I buy latex gloves and duck-tape

I tie them up on plastic chairs in my basement

I choke them with the parentheses of my hand

I make each word confess

it has ties to poetry.

χαρμολύπη

2011-05-23T21:40:00.000+03:00

την τελευταία φορά που έκλαψα

ήταν πριν λίγο στο μπάνιο.

είμουν κάτω από το νερό

το ντούς έσταζε από πάνω μου.

σαν έβαζα σαμπού στα μαλλιά μου

με έκαψαν τα μάτια μου.

έβαλα νερό να τα ξεπλύνω και όταν

τα ξανάνοιξα με τρόμαξαν τα μαλλιά μου

που κρέμονταν μπροστά στα μάτια μου.

φοβήθηκα και έκλαψα.

τα δάκρυα μου έγιναν ένα με το νερό του ντους.

προσπάθησα να τα ξεχωρίσω και να τα ακολουθήσω με τα μάτια.

Τα έχασα. Η αλήθεια είναι ότι δεν τα ξεχώρισα ποτέ.

Δεν γνωρίζω τί απέγιναν.Δεν ξέρω που πήγαν, ούτε γιατί έκλαψα.

κάποιος που με ξέρει

θα πει ότι είμαι απλά δειλός.

αγαπώ σε για όλα όσα έκανες και όλα όσα θα κάνεις

2011-05-22T21:59:00.000+03:00

γεμίζω την απουσία σου με ανούσιες κουβέντες.

καθώς μιλάω εμφανίζεσαι από το .

δεν φοβάμαι ότι ίσως κάποια μέρα αυτό θα .

απόψε βρήκα το σου.

είναι αυτό που στέκεται ακριβώς απέναντι μου,

όταν ξαπλώνω στην .

δεν το κάνω επειδή ακούγεται (για τους άλλους).

το κάνω γιατί για ένα ανεξήγητο τρόπο νιώθω πιο (σε σένα).

δεν κάνω διάλογο μαζί του/σου.

μόνο ξαπλώνω και το βλέπω

ακριβώς όπως θέλω να κάνω και μαζί σου/του.

Τις μέρες μέχρι την ημέρα που θα σε δω

2011-01-26T17:58:00.000+02:00

θα τις περάσω περιμένωντας.

2010-12-02T16:16:00.000+02:00

Αν αυτό το ποίημα ήταν χρώμα, τότε θα ήταν το άσπρο.

2010-11-11T06:37:00.001+02:00

-Οταν μεγαλώσω θα γίνω ότι θέλω

-Το καλό σου που σου θέλω.

-Θα πηγαίνω στην πόλη πάνω σε μαγικό χαλί.

-Πάτωμα σου τα γαλάζια πλακάκια του ουρανού.

-Είσαι ένα κάτι.

-Μα κάτι άλλο

θέλω να σε πω.

-Αν η αγάπη μεγαλώνει τα νύχια…

-Κοιτάξτε κουφάλες, καθαρίζω καρύδια με τα όλα μου.

Είσαι υπέροχη

και εγώ πολύ ρηχός για εσένα.

-Κλαίγαμε αδιάκοπα σαν μηχανές.

-Γίνατε μηχανές κλάματος.

-Πίσω από την βιτρίνα του νυχιού;

-Ηλιοβασίλεμα.

-Τα αστέρια σκορπισμένα σαν τα φρούτα.

-Σαν φρουτοσαλάτα μοιάζει ο ουρανός

-Μαύρος πάνθηρας σημαίνει βέβαια.

-Πυγολαμπίδες σημαίνει ίσως.

-῾Κόπιασε να φάμε῾ είπε ο Γλάρος.

-῾Τρώε εσύ, και ότι μείνει θα το φάω ῾ είπε ο Γύπας.

τζαι τούτο εσένα

2010-11-11T02:12:00.000+02:00

μπορεί να μην πρόλαβα τα φύλλα

αλλά έρχομαι για σένα.

Πόνυ

2010-10-30T00:09:00.000+03:00

Άυριο που θα είναι κατακαλόκαιρο,

θα φυγαδεύσω ένα πόνυ στον ιππόδρομο.

Θα κάτσω μαζί του στις κερκίδες.

Όταν διψάσω, θα το εμπιστευτώ στον κύριο δίπλα μου

και θα σταθώ στη γραμμή για την καντίνα.

Ο ενθουσιασμός των άλλων θα με ενθουσιάσει.

Κάποιος θα με σπρώξει και θα μου ρίξει την Pepsi από το χέρι.

Θα πείσω τον εαυτό μου πως εγώ έφταιγα.

Το πόνυ θα με κοιτάξει με τα μεγάλα του μαύρα μάτια.

In watermelon sugar

2010-10-30T00:07:00.000+03:00

Το υπόλοιπο βράδυ κοιμήθηκα με την έγνοια

ότι εσύ θα έμενες ξύπνια,

για να με ᾽αφήσεις᾽ να κοιμήθω.

Ξυπνούσα κατά διαστήματα

και σε έβλεπα που κοιμόσουν,

εύθραυστη σαν ανάσα.

Το πώς ένιωθα να σε βλέπω

να κοιμάσαι δίπλα μου,

είναι δύσκολο να το περιγράψω με λέξεις.

Μπορεί να το περιγράψει καλύτερα,

εκείνο το κράτημα της αναπνοής που έκανα,

για να μην με πάρεις είδηση

και ξυπνήσεις από το όνειρο μου.

2010-10-09T15:30:00.000+03:00

«Σήμερα θα γράψω…» σκέφτομαι, και μόλις το σκέφτομαι περνούν από μπροστά μου 2 νοσοκόμοι, έχουν όπως φαίνεται διάλειμμα περπατούν αργά, κρατούν τσιγάρα και σκέφτομαι τι θα ήταν πιο σωστό να γράψω, κρατούν τσιγάρο ή κρατούν τσιγάρα ή να το κάνω πιο ξεκάθαρο, κρατούν στο χέρι τους τσιγάρο ή κρατούν στο χέρι τους τσιγάρα ή κρατούν στα χέρια τους τσιγάρα. «Ούτε σήμερα θα γράψω…» σκέφτομαι.

Είσαι ένα κάτι ,μα κάτι άλλο, θέλω να σε πω

2010-06-11T11:56:00.000+03:00

Ένα κουνούπι και ένας εφιάλτης,

σαν ένα κάτι και σαν κάτι άλλο,

ένα κουνούπι και ένας εφιάλτης,

πότε σαν κάτι και πότε σαν κανένας,

ένα κουνούπι και ένας εφιάλτης,

κάποτε κάπου και άλλοτε πουθενά,

ένα κουνούπι και ένας εφιάλτης,

σαν ένα αν και ένα τι,

έρχονται ακάλεστοι κάθε βράδυ

να μου ψιθυρίσουν μυστικά.

2010-04-05T19:06:00.000+03:00

είσαι ένα κάτι

μα κάτι άλλο

θέλω να σε πώ

μεσα στο πορτοφόλι κουβαλά

2010-02-20T20:20:00.000+02:00

μεσα στο πορτοφόλι κουβαλά την φωτογραφια της

και στο απέναντι τσεπάκι

πιστωτικές και κάτι ψιλά.

φρύδια-φωλιές-σύννεφα

2009-10-27T12:21:00.000+02:00

έκανα την ειρήνη μου με τα πεύκα
έδωσα σημασία στις σημασίες
κύλισα τα δάκτυλά μου
πάνω στις ραχοκοκκαλιές τους
ανατρίχιασαν και τα ξερόκλαδα
με ρώτησαν και τους αφηγήθηκα
ιστορίες για τις ρυτίδες μου
για τα κύματα που πνίγουν
την λαλιά μου και γι'αντάλλαγμα
μου έμαθαν το μυστικό
τραγούδι των κορμών τους.

και σαν αφηρημένος γείτονας
εποχή με εποχή
αμέλησα και κόψαμε
και την καλημέρα
και μέσα στα φρύδια μου έκαναν
φωλιές τα σύννεφα μου
όλα τα στραβά τα μάζευα καυσόξυλα
και όταν άκουσα πως μ'άφησες
δεν έβρισκα λόγο
να μείνω πλέον εκεί
αλλά πίστεψα ξανά
μόλις είδα μέσα στην φωτιά
τουλίπες.

44 βήματα βορειοδυτικά

2009-08-14T08:48:00.001+03:00

περπατώντας από το σπίτι σου στο σπίτι μου,
πέρασαν χίλιες εποχές
-τρόπος του λέγειν-
σκέψεις μόνο άλλαξαν.

κοίταξα ψηλά τον ουρανό,
γύρεψα να δω αστέρια να πέφτουν
να κάνω μια ευχή,
να μου έρθει και κανένα στο κεφάλι
να αλλάξω μυαλά.

αφού ξέρω πως κάνω λάθη
αλλά δεν μ’αλλάζω
μην κερδίσουν οι άλλοι,
δεν μ’αλλάζω επειδή
με συνήθισα έτσι.

σαραντατέσσερα βήματα μετά,
έξω από την πολυκατοικία
έστριψα ένα τσιγάρο,
κατέβασα στους πνεύμονές μου
κάτι πικρό και την ιδέα σου.

έκανα πως ένιωσα καλύτερα,
δεν ένιωσα τίποτα,
δεν μίλησε κανείς.

μόνο σκέφτομαι τέτοιες ώρες
καθισμένος στο πεζοδρόμιο,
πόσο μου έλειψε η μούσα της στεναχώριας,
και όπως οι εποχές αλλάζουν,
-ξέρω πως τέτοιες ώρες πρωτότυπος δεν γίνομαι-
σαν και αυτές και η αυτή η μίζερη
πάει και έρχεται.

10

2009-05-04T23:45:00.000+03:00

πίσω απ'την βιτρίνα του νυχιού ηλιοβασίλεμα.

πότε θα νυχτώσει

να πάμε σπίτια μας;

Κόμπρες

2009-03-23T22:38:00.000+02:00

Με φόντο λευκούς αμμόλοφους στην Νεβάδα
κλωτσά ξερόκλαδα ο αέρας.
Iδια νύχτα σαν την χθεσινή
το φεγγάρι στη γνωστή του θέση
και συ φαρδύς πλατύς στο χώμα
απλώνεις τα ξερά σου.

Δυο φίδια περνούν γλυφτά
απ'τα πλευρά σου
τώρα ξέρεις τι εννοούν όταν λένε
με έλουσε κρύος ιδρώτας
δίψας. Κοιτάς αριστερά
τους κάκτους που στεγνώσανε.

Στα χείλη ψελλίζεις φιλοσοφίες
μα όλα σε αγνοούν. Έως και τα
φίδια που με το αεράκι βοηθό
τραβήξανε παράλληλες καμπυλωτές
γραμμές στην άμμο.

Κοίτα τα πως φεύγουν. Κοίτα
τι σέρνουν από πίσω. Πήραν
το αλφάβητο μαζί τους.
Πήραν το ζήτα πήραν το ωμέγα
αλλά άφησαν το ήττα,
vα το φας, vα ξεδιψάσεις.

Γράφε τι θα σου πω

2009-03-05T22:45:00.001+02:00

Τραπεζίτης καρχαρία. Ούτε να το σκεφτείς.
Έντερο φάλαινας. Δύσκολα.
Χαίτη Πήγασου. Δεν το βλέπω.
Πυγολαμπίδες. Ίσως.

Ψιτ˚

είμαστε στο εστιατόριο∙ παραγγείλαμε φεγγαρόσκονη
έλα.

Αγουροκοιμισμένος

2009-03-05T22:44:00.001+02:00

Τα πουλιά σκορπισμένα
σαν τα φρούτα∙
τρώω κουνουπίδι για πρωινό
νομίζω κάτι λείπει από το καθιστικό μου∙
σαν σαλάτα μοιάζει ο ουρανός.
γαμώτο.

1 λεπτό στο Austin

2009-02-21T23:30:00.000+02:00

βάλε το ψωμί στο ψυγείο είπα,
μανία να μην ακούς,
θυμάσαι πέρσι το φθινόπωρο τρεις,
τρεις τύποι με κάτι σβέρκα να
μπουκάρανε απ' την πόρτα.
Άνω κάτω τα κάναν όλα
η σιφονιέρα τι τους έφταιξε
από εκεί δεν κατάλαβες ότι δεν
θα βάζανε τίποτα πίσω;

Σε περίπτωση που ξέχασες
η σχέση μας από τότε
είναι σαν μάγειρα – γκαρσονιού
σε περιμένω να τελειώσεις
για να πάρω ότι έφτιαξες να γεμίσω άλλους
και ναι ρε, θα κάτσω να σε βλέπω
μια στα χέρια δυο στα μάτια
για να κάνεις γρήγορα.

Όλο παράπονα είσαι, παραπονιέσαι.
Υπόσχομαι να κάνω υπομονή μέχρι να
χωνέψουμε και μετά να τραβήξει ο καθένας τον
δρόμο του. Να σου κεράσω και τσιγάρο
για να πούμε ότι "κάποτε είχε φλόγα η υπόθεση"

ο χωρισμός που λες
θα πονέσει για λίγο, λίγα περάσαμε μαζί;
Σε συμβουλεύω να βάλεις τις φωτογραφίες μας
μέσα στο τελευταίο συρτάρι της σιφονιέρας
δίπλα από το σελοτέιπ και τον επίδεσμο
(κοίτα πλάκες που μας κάνει η ζωή)
μπας και μετανιώσεις.

Εγώ θα βάλω το περιδέραιο που έφτιαξα με τις κακίες σου
σε φάκελο χωρίς γραμματόσημο και άστον ταχυδρόμο να
το παίρνει βόλτες πάνω κάτω μέχρι να τραβήσει το φαρμάκι.

η πιο σθεναρή υπεράσπιση για την
"αγάπη" μας, είναι αυτό το ποίημα,
η πιο σθεναρή υπεράσπιση για
αυτό το ποίημα, είναι η χρήση
της λέξης αγάπη.

Καφέ ή τσάι;

2009-02-10T00:45:00.001+02:00

από το διαμέρισμά μου
βλέπω τα χιόνια να κάθονται στον αυτοκινητόδρομο
κοίτα χαρές και λύπες μαζί
πόσο γαλήνια ξαπλώνουν τα καημένα
μου θυμίζουν ένα όνειρο που είχα παιδί
ότι ενήλικας τότε κατέβαινα από κάπου ψηλά
κάτι σκάλες με ασθενικά κάγκελα
μακριούς μουντούς διαδρόμους
αλλά μόλις ξεπρόβαλλα της πόρτας
με καλωσόριζαν
χρώματα και μυρωδιές
και διάλεγα την πραγματικότητα της ημέρας
σαν μπισκοτάκι από το μεταλλικό κουτί
όπως αυτά που φέρνει η θεία σου όταν
επιστρέφει από το Λονδίνο.

9 seconds in Dallas

2009-02-05T11:19:00.002+02:00

μην ανακατευτείς είπα
θυμάσαι πέρσι την άνοιξη που λίγο έλειψε
να βάλεις το δάκτυλό σου στον ανεμιστήρα

την περασμένη Παρασκευή το βράδυ
όταν γύρευες το αποσμητικό σου ώρες
χωρίς να κοιτάξεις καν στο ντουλαπάκι πίσω απ'τον καθρέφτη

τον κρεοπώλη με τις άσπρες κάλτσες που ποτίζει πρωϊνιάτικα τα πλαστικά φυτά
τάχα για να μας ρίξει στάχτη στα μάτια ότι και καλά δεν χτυπά τη γυναίκα του

την γειτόνισσα που τα δειλινά έπαιζε με το εγγονάκι της κάτω από πινακίδες μονόδρομων
θυμάσαι τι έγινε στο τέλος

έχεις λάθος φίλε, μείνε έξω από αυτό, δεν σε αφορά καθόλου
κοίτα κάτω όλα σε προδίδουν
ακόμη και τα κορδόνια σου περιποιημένα σαν παπούτσια εγκληματία

κρύψε τους χάρτες στο δωμάτιό σου και μια μέρα θα τα καταφέρεις
προς το παρόν κράτα του στόμα σου κλειστό και βάλε το ψωμί στο ψυγείο
μην το φάνε τα μυρμήγκια.

2009-02-05T11:19:00.001+02:00

ΑΠΑΝΤΑ ΔΙΦΟΡΟΥΜΕΝΑ
ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΜΕ ΓΛΥΤΩΝΟΥΝ
ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΝΙΣΜΟ

δεν υπάρχει τέτοιο φίλτρο

2009-01-26T20:56:00.000+02:00

αν η αγάπη μεγαλώνει τα νύχια
κοιτάξτε μαλάκες
ξεφλουδίζω καρύδια με τα όλα μου

2009-01-22T15:35:00.000+02:00

η γιαγιά μου σιγοσβήνει
φαντάζομαι μια ηλιαχτίδα να χαράζει το προσκεφάλι της

όταν κλείνω τα μάτια την βλέπω
στέκεται στην πόρτα ψηλή όσο άλλοτε
και με καμαρώνει

και εγώ πονώ για κάτι βλακείες
δεν υπάρχει τίποτα ποιητικό στην ηλιθιότητα

αλλά αυτή μου τα συγχωράει όλα.

Για Ted Berrigan

2009-01-21T17:13:00.001+02:00

Είσαι υπέροχη
και εγώ

πολύ ρηχός
για εσένα.

διάλογος

2009-01-08T11:45:00.000+02:00

υπάρχει λιγότερο οξυγόνο
στα αεροδρόμια. Εξάσκηση
για την πτήση. Κάτι πνευμόνια
τούρμπο και όλα στον αέρα.

Αλλά οι γυναίκες, γυναίκες. Τσάντες
τσαντάκια, όλα τα μπογαλάκια. Ίσως είναι αυτό
που τις κάνει σέξυ. Να'ναι στο πόδι
γυαλί στο μαλλί, μαλλί μέχρι τον ώμο
ταξίδια στο μυαλό μου.

Είμαστε μακριά. Δίχως δάκρυα πια,
είμαστε μακριά. Τις λίγες φορές που καταφέραμε
να βρεθούμε ο ένας ήρθε αργοπορημένος
και έτσι άναψαν τα αίματα. Και που να βρεις τώρα
νερό να τα σβήσεις που το ρούφηξε όλο ο ουρανός.

οι σχέσεις εξ'αποστάσεως είναι καταδικασμένες

2009-01-02T09:08:00.000+02:00

μένω brooklyn και εσύ
κάπου πιο κοντά σε/με
άλλους

για να σου μιλήσω ενώνω λέξεις
ουρές ουρών
να σε φτάσουν

και συ για να με/το
σκοτώσεις χρησιμοποιείς
μαμαμαμαμαμαμαχαίρι

αντίπαλες παρατάξεις

2009-01-02T09:07:00.000+02:00

και εμείς
για αυτούς
εκείνοι
είμαστε

φοβάμαι

2008-12-23T03:52:00.000+02:00

ξεχνιέμαι και ξεφεύγω
ταξιδεύω όλο και πιο μακριά
όχι με τη σκέψη αλλά με
την αμνησία αυτή την ευχή
που τα συγχωράει όλα
μια και καλή
και ξαναρχίζω να
λερώνω καθαρές σελίδες
με μελανιασμένα γράμματα
αυτά είναι που με φτιάχνουν
σαν τις προφανείς ατέλειες.

το μόνο που φοβάμαι
είναι να μην μείνω η τελευταία σημαδούρα
να επιπλέω μόνος τόσο μέσα βαθιά
κι όλα τα κύματα να ξεκινάνε τα
ταξίδια τους μπροστά μου.

Διαρροές παλάμης

2008-12-18T01:05:00.000+02:00

ότι νιώσω
μόλις το νιώσω
βιάζομαι να του βάλω κολιέ
και συναισθήματα και μέχρι
να τα μαντρήσω φεύγει
σαν κολώνια και άντε τώρα
να του εξηγήσεις ότι πράγματι
ήρθε ο γαμπρός μέχρι την πόρτα
αλλά δεν μπορούσε
να σε περιμένει άλλο.

Χελωνα

2008-12-11T07:04:00.001+02:00

βάζω χελώνες

στο στόμα μου καρέκλες
στα μαλλιά μου και δέκα
πιάνα κάτω απ'τα νύχια μου
γίνομαι άλλα

πράγματα για εσένα.

σου είπα

2008-12-11T06:59:00.000+02:00

ακούω μουσική-διαβάζω βιβλίο
σφίγγω την παλάμη μου στην τσέπη
αποφεύγω τη ματιά
με τον παράξενο στην πόρτα
δεν είναι πως δεν ξέρω
να κρύβω τις σκέψεις πίσω

απ'το πρόσωπό μου είναι οι

μύες στην φάτσα μου που
ξεχνούν και χαλαρώνουν.

Οι μούσες που μίσησα

2008-11-17T22:35:00.001+02:00

τις μούσες που μισώ
πριν να μισήσω
παράφορα αγάπησα.

μοιραστήκαμε κομμάτια
εγώ πιο λίγο, αυτές πιο πολύ
μισά μισά
να'μαστε δίκαιοι
τότε κάπως γούσταρα αδικία

μιλήσαμε για μέλλον
και όταν φώναξα "παιδιά"
μάσησαν τα λόγια τους
λέγαμε για σπίτι
και ξεσπιτωμένες ψυχές
από άλλο παραμύθι αυτές
ποιος τα πιστεύει τώρα πια; λέγανε

όταν τις έβλεπα απ'τις πόρτες
έστηνες πανηγύρι στο χαμόγελό μου
γελάγανε τα μούσια μου

και σαν αφήνανε τα ρούχα τους
να πέσουν σαν φθινόπωρο
στο πάτωμα
μοσχοβολούσαν τα σεντόνια
και οι μυρωδιές έντονες
σαν τραγούδια
που τώρα τελευταία παρελαύνουν
σαν κρύα εμβατήρια.

2008-10-30T19:02:00.001+02:00

θέλω θέλω θέλω
να πάω κάπου
μακρυά μακρυά μακρυά μακρυά μακρυά μακρυά

τρέχω

2008-10-30T19:01:00.000+02:00

τρέχω σαν το τραίνο
σφυρίζουν λέξεις τα αυτιά μου
τρέχουν δάκρυα απ'τα μάτια
σταγόνες γλυστράνε, στις πλαγιές στα μάγουλά μου
τρέχει μαζί μου κι ο άνεμος
μαστιγώνουν οι άκρες των μαλλιών μου
τα μαλλιά μου
δεν έχω τίποτα άλλο να γράψω
δεν έχω χέρια
έγινα σφαίρα
ακους;

DEN 3EXNW

2008-10-29T20:26:00.000+02:00

DEN 3EXNW!

DEN 3EXNW.

DEN 3EXNW

DEN 3EXN

DEN 3EX

DEN 3E

DEN 3

DEN

Απογευματινός διάλογος μεταξύ εμένα και του καθρέφτη και του καθρέφτη και εμένα

2008-10-21T23:48:00.000+03:00

Κοίτα

παιχνίδια που κάνει

το μυαλό, δεν θυμάμαι

ακριβώς γιατί και πως

αλλά πάλι

νιώθω θύμα.

Ψυγείο

έκανα το χέρι μου

από τις σημειώσεις

αλλά ξεχνάω ο καημένος

και κάνω μπάνιο και

τρίβω τους κροτάφους μου με

κίτρινο σαπούνι

να αδειάσω τις σκέψεις

πνίγω και το σφουγγάρι

πάνω στα μάγουλά μου

να μαζέψω νερό και δάκρυ

επειδή

κοίταξε να δεις

μερικά πράγματα κοντομαζεύονται

στα δύσκολα. Βλέπεις

δεν επιβιώνουν όλοι από μόνοι τους.

Κοίτα

και τους άλλους που περνάνε

και χειρότερα εσύ

τουλάχιστον ακόμα βλέπεις.

Και αν που και που

κάθεται η θλίψη στα βλέφαρά μου

και κουνά τα κρεμασμένα της τα

πόδια είναι για να ξεμουδιάσει.

Δεν έχει σκοπό της να σε

υπνωτίσει, αυτή είναι δουλειά του ρολογιού.

Θύμιζέ μου τα όλα αυτά που και που.

σπίτια προσφύγων

2008-10-20T02:59:00.000+03:00

Ένα Εννιά Εφτά Τέσσερα

Τα προσφυγικά σπίτια έχουν τις κουζίνες τους βαμμένες
σε προσφυγικό κίτρινο, τα μαχαιροπήρουνα έχουν μία
προσφυγική θαμπάδα, το φαγητό μαγειρεμένο με προσφυγικά
μπαχαρικά και δεν μπορείς να φανταστείς πόσο θα χαρώ
όταν κοπιάσεις να φάμε μαζί στο προσφυγικό μας τραπέζι.

Δύο Μηδέν Μηδέν Εφτά

Στα σπίτια των προσφύγων
σε κεντρικά σημεία του σαλονιού
κρέμεται μια φωτογραφία της πόλης
από ένα ξενόφωνο φωτογράφο
και πάνω στην κορνίζα ξαπλώνει
κίτρινη η σκόνη
πάνω στην σκόνη
και πού και πού
η ξενόφωνη καθαρίστρια
ξεσκονίζει με το μαντήλι
ως εκεί που φτάνει.

Από Άμποτη και πάλι παλλίροια

2008-10-15T01:38:00.001+03:00

τα πόδια μου μούσκεμα
ως τα γόνατα βούλιαξε
η θάλασσα απ'το βάρος των πλοίων
και η καρδιά μου ασήκωτη κι αυτή.
δεν αντέχει η πλάτη μου
τέτοια βάρη, ούτε και το
μυαλό μου τέτοιες
σκέψεις.

Για εχθές

2008-08-24T14:43:00.000+03:00

χρόνια πολλά
πάνε τώρα χρόνια, πολλά
πολύχρωμα πουλιά
πάει ώρα που κεντάνε
μακαρόνια στα μαλλιά.

από το άλφα του από στο ωμέγα του ωμέγα.

φώτα νωθρά
ωχ, τα νότια νεφρά
τέφρα, τέφρα και
φράκτες κάθετοι σαν τίγρεις
υγρασία απότυχες πάλι
ακόμα και αγρασάριστη η τύχη
σάρωσε τα τείχη και
το μόνο που έχεις να πεις...
"άσπροι τοίχοι
μαύρα γραμματα"

συμβουλές του αυτοκινήτου

2008-08-19T11:26:00.000+03:00

"τα αντικείμενα στον καθρέφτη είναι πιο κοντά απ'ότι φαίνονται"

η ζωή στον καθρέφτη είναι πιο κοντά απ'ότι φαίνεται
τα αντικείμενα στην ζωή είναι πιο κοντά απ'ότι φαίνονται
τα αντικείμενα στον καθρέφτη είναι πιο κοντά απο την ζωή
τα αντικείμενα στον καθρέφτη είναι η ζωή από ότι φαίνεται.

κοκ-κινώ

2008-08-19T11:13:00.000+03:00

κόκκο κόκκο κόκκο
   κάνει κοκα'ί'νη
   η
   κοκα'ί'νη
   τον κάνει
κόκκο κόκκο κόκκο

το κόκκινο Πόντιακ

2008-08-01T12:32:00.000+03:00

Στέκομαι μέσα σε ενα γκαράζ
γεμάτο, από μακρύα
παγωμένος κοιτώ το
αυτοκίνητο σου.

Όλα τα υπόλοιπα στο ίδιο
γκρίζο, πάτωμα, τοίχοι
το ταβάνι
ξερο-καταπίνει.

Τα χέρια μου λιγνά, κρέμονται
νέκρα στο πλάι, το κεφάλι μου
με μια κλίση
φυλά επίμονα
το κατακόκκινο Πόντιακ σου.

Σε περιμένω να σχολάσεις
όπως και τότε, τώρα
επιτέλους βλέπω όσα
δεν έβλεπα.

Όλο μου το κόρμι μια καρδιά
πάλλομαι ολόκληρος στο
άκουσμα των τακουνιών σου,
ξεπροβάλλεις,

από το πουθενά με
βήματα γοργά, κατεβάζεις τα
γυαλιά από τα μαλλία σου να
κρύψεις τα μάτια.

Κρατάς την τσάντα σου
σφικτά κάτω από την
μασχάλη, σφίγγεις στην παλάμη σου
όλα τα συναισθήματα σου.

Τραβάς την πόρτα δυνατά
χίλιες άλλες πόρτες κλείνουνε
μάζι της, φοράς την ζώνη
ανάβεις μηχανή,

ανάβεις τσιγάρο
βάζεις όπισθεν και
σπρώχνεις πρώτη.

Δεν με βλέπεις
που στέκομαι
μπροστά σου,
το κόρμι μου
με μια κλίση
φιλά επίμονα
το κατακόκκινο Πόντιακ σου.

Τυχαια δεν

2008-07-22T12:51:00.000+03:00

βρεθηκαμε
βαρεθηκαμε
να λεμε
-κανε κατι
εσυ
-να κανω κατι
εγω
να γλυτωσουμε
τον διαλογο.

λεω οτι θα φυγω να σε αφησω, αλλα απλα

2008-07-22T12:38:00.000+03:00

Μπλοφαρω
για φαρο εσυ
ειχες κατι
οτι-οτι
και εγω
ειμαι ενας
οποιος και οποιος.
τι σημασια εχει τωρα
τελος
τελεια και παυλα
μου λες.

Στο στομα

2008-07-22T12:34:00.000+03:00

Μεσ'το
στομα
ακομα επανα
λαμβανω
πανω
κατω
τα ιδια πως
απο ωρας
τωρα
ταχα
ζω.

Πολυκατοικιες 1 και 2

2008-07-15T09:12:00.000+03:00

Κοιταζωντας
απο την ταρατσα
το χρωμα του ουρανου
ειναι το ιδιο με
της απομονωσης,
και εγω στεκομαι σαν
μια ακαθαρσια στο μεταξυ τους.

Μια βουτια θα με πνιξει
σε μια σκουρα
αποχρωση πορφυρου
και καθως η ψυχη θ'ανεβενει
το κορμι θα ξεχαστει
αλλου.

Οι φημες λενε

2008-07-11T12:21:00.000+03:00

Οτι πριν πεθανει καποιος η ζωη του
ξεδιπλωνεται αργα μπροστα του
σαν κινηματογραφικο φιλμ
και εγω κλεινω τα ματια
σαν σκοτεινο σινεμα και επαγρυπνω
για να δω τι θα συμβει
αν θα κυλισουν ολα σαν ενα χοντρο χρυσο ρολοι.

Ξαπλωνω προσεχτικος, μην χασω λεπτο
και αναρωτιεμαι αν αυτη μου η απορια
αποτελει μερος της τελευταιας σκηνης
μιας μακρας σιωπης που μοιαζει
με απεραντη αγαπη
πριν οι χοντροραμμενες κουρτινες κλεισουν
χωρις προειδο-ποιηση για να σημανουν
το τελος μιας ζωης και την αρχη μιας αλλης.

Βιογραφία

2008-07-11T10:04:00.000+03:00

Αρκετά άντεξα αργός αγνώριστος αναποφάσιστος και ανιδιοτελώς βάλθηκα να βγάλω βόλτα βρέφη βίτσια βαβουίνους για βαρκάδα. Γέμισα γαλέρες με γέρους, γύπες, γίνανε τα γόνατα γινάτια δυο-δυο δέκα-δέκα στα δωμάτια διαδήλωσα δυναμικά τα δικαιώματα με δυσαρέσκεια δικαιολόγησα διαθήκες δίδαξα διασυλλογικότητα, δίψασα σαν τα δέντρα, δάκρυσα για δήθεν δώρα. Επιτέλους όταν έφτασα έφιππος, εξεπλάγην από τις εξηγήσεις ένιωσα επιθετικότητα είχα ελέφαντες και ευκαιρίες για ελευθερία ένα, έξι, εφτά, εννιά, έντεκα εύστοχα ερωτήματα, ένοχος. Ζήτησα ζωή ζύμωσα ζωύφια ζέστανα ζώα ζήλεψα ζογκλέρ, ήρθα ήπιος ημιμαθής ήπια ήλιους, και θόλωσαν οι θεοί, θύμωσαν τα θυμάρια, θερμάνθηκε η θάλασσα, η θέληση θύμηση, θέμα μας η θεωρία θεαματικός θαλπωρός, ο θάνατος ικανός ιδιότροπος ιδιόρρυθμος ισχυρογνώμονας κατέβασε καρέκλες και κοινωνίες κήρυξε σε κυρίους και κυρίες κάρφωσε κεριά στο κέντρο του κεφαλιού κύλισε σαν κλεμμένο κρασί κάτω στα καράβια. Λιμάνια λευκά σε λήθαργο λανθασμένοι λυρικοί λόγοι λένε για λαβωμένα λιοντάρια λεγεώνες λαμπάδων, οι λυτρωτές λύγισαν στην μανία μεγάλωσε το μίσος μήνες και μήνες μοχθηρά μέταλλα μοχθηρές μηχανές μια μάζα, μοναχά οι μοναχοί μιλάνε για μυθικά μανιτάρια με μυρωδιές μαργαριταριών. Ναι, νύσταξα, νόθεψε και η Νικαράγουα, τα νοερά νοήματα της νύχτας νοίκιασαν νόμιμους νηφάλιους ναυτικούς. Ξυπόλητος ξύπνησα ξανά, στα ξωκλήσια ξοδεύτηκαν οι ξένοι και ξήλωσαν τα ξύλα από τα ξιπασμένα ξωτικά. Όμορφος σαν οχτώ Όμηροι ορθοπόδησα, οπωσδήποτε πιο ολοκληρωμένος από όλους. Το πρωί παρέδωσα πέντε πράσινους Πήγασους σε πελάτες πήδηξα πάνω από πολλά πήλινα πηγάδια, πρόσωπα και πρόσωπα πηγαίνανε με ποδήλατα στην Πράγα, πνιγήκανε στην ποίηση, ρητορικά. Ρυάκια από ρολόγια ρυθμίζουν την ρουτίνα με ροζ ρήματα, ρήμαξαν τα ρεμάλια το ρεύμα και ροκανίζουν οι Ρωμαίοι ρεπάνια. Σημειώστε, σαν σίγησε ο σαματάς, συγχωριανοί, στρατηγοί, συνταγματάρχες, συγκάτοικοι, συμμαθητές, σέξι στρίγγλες, και σωρείες σκοπευτών με συγχάρηκαν με στεφάνια και σταυρόλεξα, τρούφες, τσόντες, τσιγάρα από Τεχεράνη, γέμισαν τις τσέπες μου τσαμπιά, τρία-τέσσερα τσιγγανόπουλα τοποθέτησαν στο τριχωτό τομάρι μου, τσάι. Το λοιπόν, ύψιστη ύβρις αλλά υπαίτιος μόνο ο υποφαινόμενος. Φοβήθηκα τις φακές και την φασολάδα φόρεσα φούστα από φύκια και φωτιά, φίλοι για φαγητό τα φημισμένα φούξια φίδια, με φακέλωσαν τον φουκαρά, με φίμωσαν σαν φινιστρίνι. Φύτρωσα φανταχτερά φτερά. Φεύγω χαλαρωμένος, χωρίς χέρια, χωρέσανε χήνες, χταπόδια, χοίροι, χαλούμια, χωράφια στη χολή μου, μη χειρότερα. Ψαχούλεψα για ψιλές, ψίχουλα, ψήφισαν τα ψάρια και τα ψωμιά και πέστε με ψεύτη αλλά πριν συμπληρώσω το ψηφιδωτό κάποιος μου ψιθύρισε από ψηλά...ώρα μας;

Το ιδιο

2008-07-11T09:12:00.000+03:00

Στην τουαλετα παιρνω μαζι μου
λιγο μολυβι και κατι κρυαδες,
κακοκαιριες που εζησα το '91
τοτε που μιλαγα για το πως
θα κυνηγω ενα Παντα
μια αρκουδα που στο τελος
με σκοτωσε.

Και εκει που ξεκινω να
ζωγραφιζω το περιγραμμα
με γαργαλαει η περιεργεια
και ριχνω ξινες ζαριες
στις κοιλαδες που εφτιαξα
ευαισθητα στο πατωμα,
ωσπου και δεν αντεχω, τις
βαζω σε βελακι, στην
ακρη των δορατων μου και
συνηδητοποιω οτι ακομη
ειμαι ο ιδιος με τοτε
αν οχι και λιγοτερος.

Το ιδιο

2008-07-11T08:56:00.000+03:00

Στην τουαλετα παιρνω μαζι μου
λιγο Ελυτη και κατι φυλλαδες,
ασχημογραφιες που εγραψα το '91
τοτε που εγραφα για το πως
θα αγαπω για παντα
μια γκομενα που στο τελος
με αφησε.

Και εκει που ξεκινω να
διαβαζω το Μονογραμμα
με φλερταρει η περιεργεια
και ριχνω λοξες ματιες
στις φυλλαδες που εριξα
αναισθητα στο πατωμα,
ωσπου και δεν αντεχω, τις
βαζω στο αυλακι μεταξυ
των γονατων μου και
διαπιστωνω οτι ακομη
ειμαι ο ιδιος μαλακας με τοτε
αν οχι και περισσοτερο.

Στην Βενετια

2008-07-08T12:17:00.000+03:00

πληρης ησυχια
μονο ενας γονδολιερης
που την φιγουρα του περιγραφει
αλλοιωμενη το σκοταδι στο νερο
καρφωνει τον βυθο με ενα ξυλο
και κυλα στα μαυρα τα καναλια
τετραγωνο τετραγωνο την πολη
και που και που κανει την χαρη
σε καποιο μεθυσμενο και τον
αφηνει στα σκαλοπατια του σπιτιου
του να καθετε απ'εξω σκυνθρωπος
ναυαγος στο μαυρο του το χαλι
βλασφημωντας την ωρα που σε γνωρισε.