But i have nothing but my nickels and my frowns

Two hundred pages of unpublished verse

And a strange white radiance

down my

spleen.

Ξερω εγω κατι που μπορουσε , Καισαρ, να σας σωσει.

Κατι που παντα βρισκεται σ᾽αιωνια εναλλαγη,

κατι που σχιζει τις θολες γραμμες των οριζοντων, 

και ταξιδευει αδιακοπα την ατελειωτη γη.

Κατι που θα εκανε γοργα να φυγει το κορακι

που του γραφειου σας παντοτε σκεπαζει τα χαρτια

να φυγει κρωζοντας βραχνα, χτυπωντας τα φτερα του

προς καποια ακατοικητη κοιλαδα του Νοτια.

Κατι που θα κανε τα υγρα, παραδοξα σας ματια

που αβρες μαθητριες  τα αγαπουν και σιωπηροι ποιηται

χαρουμενα και προσδοκια γεματα να γελασουν

με καποιον τροπο που, οπως λεν, δεν γελασαν ποτε.

Γνωριζω κατι, που μπορουσε, βεβαια, να σας σωσει.

Εγω που δεν σας γνωρισα ποτε...Σκεφτειτε... Εγω.

Ενα καραβι...Να σας παρει Καισαρ...Να μας παρει...

Ενα καραβι, που πολυ μακρυα θα τ ´ὀδηγω.